Με νούμερα

Ο πελάτης των δύο παρά δέκα πήρε τρεις κολιούς. Βέβαια ο πελάτης των δύο παρά τρία πήρε τέσσερις τσιπούρες. Και οι δύο ήθελαν να τους τα καθαρίσω. Πως να σχολάσω ακριβώς στις δύο μετά μου λες; Τις τελευταίες μέρες όταν με ρωτάνε οι πελάτες πως είμαι δεν τους λέω απλά καλά. Είμαι πολύ καλά! Κι αν δεν είμαι δεν πρόκειται να κάνω την χάρη σε κανέναν να αφήσω να φανεί. Ευτυχώς όμως όλα είναι καλά. Θα είναι και πιο μετά καλά και ακόμα καλύτερα!

R

Είμαι σε ένα σούπερ μάρκετ. Παίρνω κάποια πράγματα. Δεν θυμάμαι τι. Ανοίγω το πορτοφόλι μου να πληρώσω τα 60 ευρώ του λογαριασμού.Δίνω δυο εικοσάρικα και τέσσερα τάληρα. Όταν μου τα είχαν δώσει εμένα αυτά τα χρήματα επειδή μου φάνηκαν λίγο πλαστά έκανα το τεστ. Διαπίστωσα πως είναι αυθεντικά αφού είχαν τα ανάγλυφα. Η ταμίας λοιπόν μου είπε πως είναι πλαστά και κάνω λάθος. Της είπα πως κι εγώ στην αρχή έτσι τα πέρασα αλλά αν ελέγξει θα το διαπιστώσει πως δεν είναι. Δεν τα έλεγξε. Κάλεσε τον υπεύθυνο. Με έκαναν ρεζίλι. Δεν είχα άλλα χρήματα πάνω μου να πληρώσω. Τελικά με τα χίλια ζόρια και αφού είπα την ιστορία με τα χρήματα πως τα έχω ελέγξει τόσες φορές το δέχτηκαν. Σημείωσαν το όνομά μου για να με έχουν στο νου τους για μελλοντικές αγορές μήπως πάλι προσπαθήσω να πληρώσω με πλαστά χρήματα. Αλλά και πάλι δεν είχαν ελέγξει τα χρήματα που έδωσα. Λέω στην ταμία πως με πείραξε που έγινε ολόκληρο θέμα για πέντε ευρώ. Θα μπορούσα να αφήσω δύο τρία πράγματα αν επέμενε τόσο πολύ πια. Φεύγοντας την είδα να ελέγχει τελικά το χαρτονόμισμα και να μονολογεί: "δεν είναι πλαστό...". Στο όνειρο θυμάμαι μια φράση χαρακτηριστικά που της είπα: "με πείραξε πιο πολύ που δεν  με πίστεψες".

Η αγαπημένη του κούραση

Τελείωνε την προπόνηση και κατάκοπος πήγαινε στα αποδυτήρια. Πριν από λίγα λεπτά 140 σφιγμοί, τρέξιμο, μονομαχίες , κεφαλιές , σουτ , γκολ ,πανηγυρισμοί , πειράγματα , τσακωμοί. Τώρα ηρεμία. Έβγαζε τα ρούχα του έπαιρνε το αφρόλουτρο και την πετσέτα του. Μια πράσσινη με το ΕΣ πάνω. Δεν τον ένοιαζε. Ήταν αρκετά μεγάλη και ανθεκτική. Περπατούσε τουρτουρίζοντας στον κρύο διάδρομο που οδηγούσε στα ντουζ. Άνοιγε το ζεστό και περίμενε. Όταν επιτέλους άρχιζε να τρέχει ζεστό νερό έβαζε το κεφάλι του από κάτω. Πρώτα τα μαλλιά. Μήπως προλάβουν και στεγνώσουν λιγάκι. Το νερό τον χαλάρωνε και τον ξεκούραζε. Δεν το έκλεινε καθόλου. Αν το έκανε σίγουρα θα ξεπάγιαζε. Απολάμβανε όσο λίγα πράγματα το καυτό νερό πάνω στο κορμί του. Όταν τελείωνε τύλιγε την πετσέτα γύρω του. Ο φίλος του του έκανε πλάκα: "καλά ρε μαλάκα....τα μαλλιά σου έχουν φτάσει στους ώμους σου και έχεις ακόμα την πετσέτα του στρατού;". Πάντα η ίδια ερώτηση και πάντα η ίδια απάντηση: " αν δεν βγάλει τα λεφτά της φίλε δεν την πετάω". Αστείο. Την πετσέτα στον στρατό στην δίνουν δωρεάν. Πως θα βγάλει τα λεφτά της άρα; Σκούπιζε καλά καλά το σώμα και μαλλιά του. Ακόμα μια μέρα έφτανε σιγά σιγά στο τέλος της. Καθόταν στο λεωφορείο με μια αίσθηση ολοκλήρωσης. Η κουράση από την προπόνηση. Η αγαπημένη του κούραση...

ΘΕΝ

Ο πελάτης των δύο παρά δέκα μεταφέρει την ώρα που θα σε επισκεφτεί ανάλογα με την ώρα που είναι να φύγεις από την δουλειά. Χθες που έφυγα άρον άρον για να πάω στον γιατρό να δει το μάτι μου ο πελάτης των δύο παρά δέκα ήρθε δέκα και εικοσιπέντε! Είναι αδίστακτος. Έρχεται πάντα αφού έχω πλύνει χέρια και αφού έχω πετάξει τα γάντια και την ποδιά μου (μιας χρήσεως). Το μάτι μου είναι λίγο καλύτερα αλλά η ταλαιπωρία παραμένει σχεδόν η ίδια. Το ξημέρωμα που πήγαινα στην δουλειά αναρωτήθηκα αν το "θεν" στην λέξη φράση "ιατρικό ανακοινωθέν" είναι το ίδιο "θεν" που υπάρχει στην λέξη "ανέκαθεν".

Πάλι το δεξί

Πόσο επικίνδυνο είναι το λούσιμο; Για την δική μου περίπτωση πολύ. Λίγο σαΜΠουάν στο μάτι και αυτό ήταν. Μάλλον το έξησα μάλλον κάτι του έκανα. ΜΠΟΥΜ! Μετά από οκτώ μέρες ένα κατακόκκινο μάτι. Πάλι το δεξί. Σταγόνες , δάκρυα και αλοιφή. Πότε θα νιώσω καλύτερα; Θα περάσουν μέρες μάλλον για να συμβεί, αν και το μάτι αντιδρά καλά στην φαρμακευτική αγωγή. Αλλά όταν το κλείνω με "κοβει". Μην πω για το δυνατό φως αλλά και για την οθόνη του υπολογιστή. Καταλαβαίνετε πόσο δύσκολο είναι να σας γραψω... ε καλά δεν είναι και τόσο δύσκολο αλλά μου αρέσει να γκρινιάζω. Εγώ κατηγορώ την αναφορά στην πτυχιακή, είμαι αλλεργικός σε αυτό. Περαστικά μου

Κρυστάλλια Κοντούλες Williams *

Χθες στην δουλειά ο προϊστάμενος με ενημέρωσε για μια προσφορά που θα έχουμε μέσα στον επόμενο μήνα. Δεν σας λέω πότε, να έρχεστε να ψωνίζετε κάθε μέρα μέχρι να την πετύχετε! Μου είπε την πόσοτητα που περιμένουμε για την προσφορά και πόσο έχει βάλει κάποιο κατάστημα της ίδιας εταιρείας αλλά το άμεσο ανταγωνιστικό σε εμάς. Δεν το σκέφτηκα καθόλου στην δουλειά για να είμαι ειλικρινής. Αλλά από ότι φαίνεται με απασχόλησε περισσότερο από όσο νόμιζα. Στον μεσημεριανό μου ύπνο είδα το εξής όνειρο: να είμαι στην δουλειά και να έρχεται ο υποτιθέμενος προϊστάμενος του ανταγωνιστικού καταστήματος και να με ρωτάει πως πάει η κίνηση , τι αγοράζει ο κόσμος , γιατί λείπουν μερικά είδη κλπ. Ήθελε να με ψαρέψει ; να με εκφοβίσει; ποιος ξέρει. Πάντως μόνο από την παρουσία του το κατάφερε. Ήταν επιβλητικός.
Θα τα πούμε όταν έχει την προσφορά! Θα του πω εγώ πόσες τσιπούρες πιάνει ο σάκος!
*ποικιλιές αχλαδιών

Ο πελάτης των δύο παρά δέκα

Το ρολόι δείχνει 13:50. Έχω πλύνει τα χέρια μου. Έχω βγάλει την ποδιά μου. Περιμένω απλά την ώρα να περάσει για να φύγω. Όταν μέσα σε πέντε ώρες έχω εξυπηρετήσει δέκα πελάτες πόσο πιθανό είναι μέσα σε δέκα λεπτά να έρθει κάποιος και να ζητήσει ψάρι; Κι όμως εκείνη την ώρα σχεδόν κάθε μέρα έρχεται ένας πελάτης. Διαφορετικός κάθε φορά. Τον έχω ονομάσει ο πελάτης των δύο παρά δέκα. Σήμερα λοιπόν ο πελάτης των δύο παρά δέκα ήρθε στις δύο παρά δύο και ήθελε έξι τσιπούρες καθαρισμένες. Μέχρι να καθαρίσω τις τσιπούρες ήρθε και ο πελάτης των δύο και δύο. Δεν υπάρχει τέτοια κατηγορία γιατί συνήθως δεν κάθομαι παραπάνω ούτε λεπτό. Άξιζε όμως που κάθισα αυτά τα πέντε λεπτά παραπάνω. Είχα καιρό να γράψω για τους πελάτες γιατί όπως διάβασατε και πιο πάνω εξυπηρετώ καμιά δεκαριά ανθρώπους όλους κι όλους. Εκτός από το Σάββατα. Η δουλειά έχει πέσει πολύ και το κατάστημα την περισσότερη ώρα μοιάζει άδειο.(παρένθεση)

Αυτό μας μένει;

Οι γιορτές έφταναν στο τέλος τους και επανέφερε το σπίτι την προ γιορτών κατάσταση. Δεν είχε να μαζέψει και πολλά άλλωστε. Ξεστόλιζε το ιδιόμορθο χριστουγεννιάτικο δέντρο του. Δεν έβαζε συνηθισμένα στολίδια. Στην θέση που κανονικά μπαίνουν οι μπάλες εκείνος κρέμαγε φωτογραφίες. Αναμνήσεις από αγαπημένες του στιγμές. Τα παιδικά του χρόνια , ανέμελα. Εκδρομές με το σχολείο. Γενέθλια , γιορτές. Εκείνος να παίζει με το χιόνι Οι γονείς του να μοιράζουν τα δώρα την πρωτοχρονιά. Τα αδέρφια του να παίζουν μπάσκετ. Έβλεπε τις φωτογραφίες και ξαναζούσε τις στιγμές. Το δέντρο στο πατάρι , οι φωτογραφίες στα άλμπουμ και εκείνος πίσω στην καθημερινότητα. Τις γιορτές τις χαίρονται περισσότερο τα παιδιά, μονολόγησε για ακόμα μια φορά. Για εμάς τι μένει να χαρούμε... αναρωτήθηκε. Ξάπλωσε , πήρε το βίβλιο από το κομοδίνο του και άρχισε να διαβάζει. Τον πήρε ο ύπνος με το βιβλίο στα χέρια...

Το δάσος

Κάθε χρονό τέτοια μέρα εκμεταλλευόταν τις προσφορές. Τα Χριστουγεννιάτικα δέντρα σχεδόν τα χάριζαν. Εμπλούτιζε λοιπόν την συλλογή του. Γύριζε στο σπίτι του. Αν κάποιος μπορούσε να δει από την πόρτα του καθώς έμπαινε μέσα θα έβλεπε ένα παράξενο θέαμα. Είχε μετατρέψει το εσωτερικό του σπιτιού του σε ένα καταπληκτικό πλαστικό ελατοδάσος. Τα δωμάτια ήταν σχεδόν γεμάτα με χριστουγεννιάτικα δέντρα. Δεν ήταν στολισμένα όμως. Οι τοίχοι  και το ταβάνι του σπιτιού ήταν ζωγραφισμένοι. Παραστάσεις από δάσος οι τοίχοι και ένας καταγάλανος ουρανός το ταβάνι. Ξύλινα σπίτια, ζωάκια να περιπλανούνται , λίμνες , ρυάκι , λόφοι. Έμπαινε κάθε φορά στο προσωπικό του δάσος. Σκέφτοταν πως ήταν ένας μικρός νάνος από κάποιο παραμύθι. Χαμογελούσε και έκλεινε την πόρτα πίσω του...

Καλημέρα Αποστόλη

'Ηταν να βγούμε την Πέμπτη με την Μαρία. Έβρεχε πολύ όμως και τελικά εγώ δεν πήγα. Το επόμενο βράδυ είδα ένα πολύ περίεργο όνειρο. Κάτι για ένα έθιμο από ένα χωριό. Μου φάνηκε πολύ μακάβριο και στενάχωρο. Έκλαψα πολύ. Ξύπνησα και έκλαιγα. Χθες το βράδυ βράδυ όμως είδα ένα πολύ όμορφο όνειρο. Είμασταν σε μια καφετέρια κοντά στο πανεπιστήμιο. Εσύ , εγώ, ο Γιάννης και ο Βασίλης. Φορούσα το κίτρινο μπουφάν. Ζήτησες να το φορέσεις κι εσύ. Στο έδωσα. Για ένα περίεργο λόγο σου έκανε. Να φασταστείς σε εμένα λένε πως είναι μικρό! Σε πλησίασα και σου είπα στο αυτί να σου πω κάτι. Σηκώθηκες και ήρθες μαζί μου. Πήγαμε κάπου οι δυο μας. Σε πήρα αγκαλιά και σου είπα πως μου λείπεις. Δεν έχει σημασία τι έγινε στο υπόλοιπο όνειρο. Ξύπνησα με πολύ όμορφο συναίσθημα που σε είδα αδερφέ μου. Σε ευχαριστώ που ήρθες να μου πεις γεια.  Θα πάρω τον Δημήτρη μήπως και έρθουμε να σε δούμε καμιά μέρα. Εσύ μας βλέπεις κάθε μέρα άλλωστε...

Τα χάλια μου*

Χθες βάλαμε τα χαλιά μας. Μου αρέσει όταν τα βάζουμε. Προτιμώ όταν δεν βοηθάω βέβαια αλλά τι να κάνουμε; Θυμίζει πιο πολύ χειμώνα. Το σπίτι γίνεται πιο ζεστό. Με την έννοια του φιλόξενου. Αυτό που βάζουμε στο σαλόνι ειδικά θυμίζει χριστούγεννα πολύ, μπορεί να φταίνε και τα χρώματά του. Το σαλόνι μας στολισμένο είναι μια πολύ χριστουγεννιάτικη εικόνα. Πολύ όμως. Είναι ένα άλλο  που μου θυμίζει πολύ τα παιδικά μου χρόνια. Ίσως γιατί παλιά έμπαινε στο δωμάτιό μας.  Τώρα για χρώμα θα σας γελάσω , αλλά έχει σχέδιο με μικρά τετράγωνα. Με θυμάμαι ξαπλωμένο στο χαλί να βλέπω τηλεόραση. Στην θέση του φέτος βάλαμε ένα άλλο μπλε. Τι μπλε ακριβώς πάλι θα σας γελάσω. Αλλά δεν με τραβάει να ξαπλώσω. Δεν φταίει αν μεγάλωσα ή οχι. Δεν το νιώθω τοσό οικείο. Πολλές φορές όταν δεν γίνεται κάτι όπως το θέλω νιώθω σαν να μην έγινε καθόλου. Όταν δεν περνάω το ρεπό ή το Σάββατο μου για παράδειγμα. Έχω καιρό να πάρω ρεπό....

"Σαλονικιός"

Η πρώτη μας γνωριμία ήταν ένα Δεκέμβρη. Στο υπόγειο στης σχολής , εκεί που λειτουργεί η βιβλιοθήκη , λίγες μέρες πριν κλείσει για τις διακοπές των Χριστουγέννων. Ο φίλος μου διάβασε τον τίτλο και με παρότρυνε να σε διαβάσω. Όχι το πιο ευχάριστο ανάγνωσμα για τα Χριστούγεννα. Μου άρεσες. Ακολούθησα τα συγγραφικά σου βήματα. Νομίζω πως το πρώτο σου είναι από τα βιβλία που έχω διαβάσει περισσότερες φορές. Θα σε ξαναδιαβάσω. Τόσο έντονο συναίσθημα για ζωή, για έρωτα, για δημιουργία, για επικοινωνία με την φύση και με τους ανθρώπους σπάνια βρίσκεις. Ελπίζω να σου μοιάσω λιγάκι στον τρόπο που έζησες αλλά και στο τρόπο που έγραφες.

Βοήθεια;

Πιο παλιά δεν το ζητούσαν. Μάλλον δεν το ζητούσαν τόσο συχνά. Δυστυχώς εκεί έχουμε φτάσει. Μου ζητάνε να τους βάλω κάποιο ψάρι και να τους το χρεώσω πιο φθηνά. Λες και είναι δικό μου το μαγαζί. "Έλα μωρέ με εμάς είσαι ή με τους πλούσιους;". Εμείς φοβόμαστε για την δουλειά μας. Αφορμή ψάχνουν να διώξουν άτομο. Λες να σου χαρίσω ουσιαστικά κάτι και να διακινδυνέψω να απολυθώ; Μακάρι να μπορούσα, αλλά δεν γίνεται. Ελπίζω σε καλύτερες μέρες.

Σαν το σχολείο

Κάτι τέτοια βράδια θυμόταν τον αντάρτη στον στρατό. "Να τρίβετε τα χέρια σας , τα πόδια σας και τον κορμό σας αφού μπείτε στον υπνόσακο για να κρατιέστε ζεστοί" , θύμιζε κάθε βράδυ ο επιλοχίας . Και συνέχιζε: "Ακούς μικρέ; Κανείς δεν είπε να τρίβεις το πουλί σου!". Τον έκανε ρεζίλι τον κακόμοιρο. Τον είχε πιάσει το πρώτο βράδυ να τον παίζει και από τότε σε κάθε βραδυνή αναφορά του το χτυπούσε. Θυμάμαι είχαμε ξυπνήσει από τις φωνές του εκείνο το βράδυ. "Τι σκατά είδες και σου ήρθε η όρεξη; τα δέντρα ; την λάσπη; το χιόνι; τον σύσκηνό σου; Τι που να με πάρει ο διάολος;"
Καλά ήταν τότε. Μας τάιζαν. Μας έντυναν,σχεδόν. Μας φώναζαν λίγο παραπάνω βέβαια αλλά ουσιαστικά από ευθύνες τίποτα. Τώρα ενοίκια , κοινόχρηστα , λογαριασμοί , διορίες. Αναρωτιόταν μήπως βιάστηκε να φύγει από το πατρικό του. Εκεί δεν θα κρύωνε τουλάχιστον. Η πολυκατοικία που έμενε είχε πάρει απόφαση να μην βάλουν πετρέλαιο. Έκανε λοιπόν την τακτική που είχε μάθει στον στρατό. Ναι κοιμόταν σε υπνόσακο για να ζεσταίνεται περισσότερο. Ναι φορούσε πολλά και λεπτά ρούχα. Για το τι έτρωγε καλύτερα να μην το κουβεντιάσουμε. Όλο και περισσότερο του περνούσε η ιδέα να επέστρεφε σπίτι του. Αλλά να τα παρατούσε έτσι εύκολα; Να έχανε την ελευθερία του; Οι σκέψεις τον έκαναν να ξεχάσει για λίγο το κρύο. Μπορεί να πέτυχαν και οι τακτικές του στρατού, ποιος ξέρει; 
Το επόμενο πρωί ξύπνησε από το κρύο. Πάλι. Τουρτουρίζοντας έβαλε τα ρούχα του και πήγε στην δουλειά του. Μια ακόμα βαρετή μέρα ξεκινά...

Υποψία ψωνισμού

Ξύπναω. Έχω κολλημένα στο πρόσωπό μου κομματάκια από το παζλ. Είναι ωραίο να κοιμάσαι πάνω σε μια γυμνή γυναίκα. Έστω και αν αυτή είναι η απεικόνιση ενός παζλ. Είχα φτιάξει πρώτα τα βυζιά της για να με παίρνει ο ύπνος πάνω τους. Μετά το μουνί της. Ξέρεις μερικές φορές οταν σε παίρνει ο ύπνος τρέχει ένα μικρό σάλιο καθώς έχεις ανοικτό το στόμα σου. Ας έχει καλή δικαιολογία να βγαίνει τώρα. Από την άλλη όμως μήπως θα ήταν καλύτερα να φτιάχνω το παζλ στο κρεβάτι; Με παίρνει ο ύπνος εδώ και η μέση μου γίνεται χάλια. Θα της ταίριαζε καλύτερα και εκείνης. Ή μήπως λέτε να προτιμάει που κάθεται σε κάτι σκληρό; Κάθε απόγευμα όταν ξυπνάω κάνω τις ίδιες σκέψεις. Τόσο βαρετός πια. Για να μην βαριέμαι με έχω κάνει κατοικίδιο του εαυτού μου. Μου έχω βάλει καθρέφτες παντού. Όπως κάνουν με τα παπαγαλάκια. Κάτι να βλέπω ζωντανό. Να μιλάμε. Δεν μου αρέσει να κοιτάω στην τηλεόραση. Μόνο όταν είναι κλειστή και καθρεπτίζεται το είδωλο μου μέσα. Μήπως να φτιάξω ένα παζλ με εμένα; Να το φτιάξω και από κάτω να βάλω αυτό της γυμνής γυναίκας. Έτσι θα κάνουμε σεξ συνέχεια....

Όταν

Πρώτα χτύπαγε το κουδούνι και μετά άνοιγε την πόρτα με τα κλειδιά. Για να νιώθει πως κάποιος τον περιμένει, αυτή την στιγμή όμως έλειπε για μια εξωτερική δουλειά. Μόλις έμπαινε στο διαμερισμά ξεφορτωνόταν τα βάρη της ημέρας. Το παλτό και το καπέλο στον καλόγηρο. Τα κλειδιά στο τραπεζάκι δίπλα στην πόρτα. Την ομπρέλα στην ομπρελοθήση. Την τσάντα στο γραφείο. Τα παπούτσια στην παπουτσοθήκη. Τα ρούχα στο κρεβάτι. Το σε λίγο μεσημεριανό στον πάγκο στης κουζίνας. Τα υπόλοιπα στην τουαλέτα. Λίγα στον νιπτήρα λίγα στην λεκάνη. Εβγαινε και έβαζε το φαγητό στο φούρνο μικροκυμάτων, "με ψήσιμο λίγων λεπτών έχετε έτοιμο σπιτικό φαγητό με όλα τα θρεπτικά του συστατικά και τις βιταμίνες του....". Γιαυτό έχω πάντα τόσο καλή διάθεση σκεφτόταν, φταίει το καλό φαγητό. Μέχρι να ετοιμαστεί το φαγητό έκοβε σαλάτα. Μία ντομάτα κομμένη στα οχτώ με λάδι και ρίγανη. Το ακουμπούσε στον πάγκο της κουζίνας και ταύτοχρονα έλεγε: "μία βότκα πορτοκάλι..." . Πόσες φορές δεν είχε παραγγείλει από τον αόρατο μπάρμαν πίσω από το υποτιθέμενο μπαρ. Ο ήχος από τον φούρνο σήμαινε πως το φαγητό ήταν έτοιμο. Καθόταν στον πάγκο και έτρωγε αργά αργά. Όπως κάθε μέρα. Μόλις τελειώνε πήγαινε και καθόταν στο γραφείο. Έβαζε πέντε δέκα κομμάτια στο μισοτελειωμένο παζλ. Σταματούσε και ξάπλωνε πάνω του. Τέλος της μισής μέρας...

Δεν έμοιαζε με Κυριακή

Ξαπλώνω. Παίρνω το τηλέφωνο στα χέρια. Ψάχνω παρηγοριά; Ακούω την φωνή. Βάζω τα κλάμματα αμέσως. Ένα δάκρυ κυλάει από το μάτι μου, περνάει στο μάγουλό μου , μπαίνει στο ακουστικό του τηλεφώνου. Ξαφνικά η φωνή σου απομακρύνεται. Το απίστευτο θα ήταν να χαλούσε κιόλας το κινητό. Σε ακούω πια μέσα από το πηγάδι. Κάνει την επικοινωνία πιο δύσκολη. Το καλό πως με "αναγκάζει" να σταματήσω να κλαίω αν θέλω να σε ακούσω. Θέλω. Λέμε απλά καληνύχτα. Μια δύσκολη μέρα έφτασε στο τέλος. Θα ήταν αδύνατη αν δεν ήσουν εκεί.

Η αυλή

Φέτος το καλοκαιρί εκτός από διακοπές δεν έκανα και κάτι ακόμα. Δεν έφαγα ποτέ βραδυνό στην αυλή μας. Πιο παλιά τρώγαμε και όλη η οικογένεια έξω. Φέτος όμως ούτε μια φορά. Βλέπαμε και την γειτονιά. Απ'το καλοκαίρι που μόλις πέρασε δεν θα είναι ποτέ ξανά η ίδια. Πολλές απουσίες. Πάρα πολλές απουσίες. Άδειασε. Θα γεμίσει πάλι ενδεχομένως αλλά το ίδιο είναι; Δεν είναι. Αυτοί που θα έρθουν τουλάχιστον ας γελάνε δυνατά.

Καλημέρα καλή εβδομάδα καλό μήνα

Έτσι λοιπόν χωρίς καμιά προειδοποίηση την μέρα που πληρωνόμασταν βγήκε μια ανακοίνωση: " Η εταιρία λαμβάνοντας υπόψιν την οικονομική κατάσταση....μπλα μπλα...μείωση 5%.....μπλα μπλα...". Την δική μου οικονομική κατάσταση προφανώς και δεν την έλαβαν σοβαρά υπόψιν. Αν το είχαν κάνει θα μου έκαναν αύξηση και όχι μείωση. Βρήκαν ωραίο τρόπο να γιορτάσουν τα 50 χρόνια τους. Τρεις μέρες πριν είπαν να προσπαθήσουμε τώρα με τις προσφορές να αγοράζουμε κι εμείς όσο γίνεται για να φανεί το μαγαζί. Μια μέρα πριν είχαν πει πως η εταιρία πάει καλά και να μην ανησυχούμε. Κανείς δεν σκέφτηκε να μας πει ότι ξέρετε πάμε καλά αλλά μείωση 5%! Μας έχουν δώσει και κονκάρδες οι οποίες πάνω γράφουν για τα 50 χρόνια και για την επιστροφή του 50%. Εγώ είπα να φοράμε άλλες που να γράφουν για την μείωση 5%. Ξέρω ξέρω υπάρχουν και χειρότερα. Αλλά δεν μπορώ απλά να βλέπω τα χειρότερα. Σαν τους καημένους τους δικαστές που δεν μπορούν να είναι στην έδρα και να σκέφτονται πως θα πληρώσουν τα δάνειά τους και τα χαράτσια τους. Πάμε στα καλύτερα λοιπόν!

Τον ρουφάμε και δεν το λέμε

Μάλλον το έχετε ακούσει. Το έχετε δει. Την διαφήμιση εννοώ. Αγγίζει νομίζω τα όρια του σπαστικού. Είχα δει το νέο και στο διαδίκτυο αλλά σήμερα μου το είπε και ένας συνάδελφος. "250€ το καφουρ 6ωρο 150€ το τζαμπο 6ωρο 270€ το μάρκετ ιν 8ωρο Το μήνα όχι την εβδομάδα." . Ο συνάδελφος βέβαια μου τα είπε λίγο καλύτερα. Εντάξει όχι 150€ αλλά 180€. Ε τότε εντάξει. Αξίζει τον κόπο. Υπάρχουν οικογένειες που το "χαρτζιλίκι" των παιδιών είναι περισσότερα χρήματα  Δεν λέω, και στην δική μου καμπούρα χάλια είναι. Ας πάρουμε όμως την χειρότερη περίπτωση. 6 ώρες επί 5 μέρες (ας ελπίσουμε) μας κάνει 30 ώρες την εβδομάδα. Τον μήνα κάτι παραπάνω από 120 ώρες. 1,5€ την ώρα δηλαδή. Σκατά; Τι μπορεί να κάνει κανείς αλήθεια με 180€ τον μήνα; Αν πάρουμε την περίπτωση πως χρειάζεται και ΜΜΜ για να πάει στην δουλειά του δίνει και περίπου 50€ για μεταφορές. Γαμώ; Του μένει το τρελό ποσό των 130€. Δεν περιγράφω άλλο. Πως να μην πάει κάποιος να δουλεύει κάπου "μαύρα" ; Περισσότερα θα βγάζει. Μην ακούσω για την ασφάλεια και αηδίες. Με τέτοιες συνθήκες σε σπρώχνουν να μην δουλέψεις. Βλέπουμε κιόλας πως με τόσο χαμηλό κόστος για το εργατικό δυναμικό πως έχουν γίνει πολλές προσλήψεις και πως έχει μειωθεί η ανεργία. Τρομερά τα νέα μέτρα. Τα σπάνε!