14:50

Ο πελάτης των δύο παρά δέκα θα γίνει για μια εβδομάδα τουλάχιστον θα λέγεται των τρεις παρά δέκα εκτός του σαββάτου. Γιατί να τρέξω να προλαβω πες μου; Ε καλά λιγάκι έτρεξα. Αλλά γενικά χαλαρά. Πέρασε γρήγορα η μέρα. Αλλά μην μας γίνει και συνήθεια ε!

Βράσε ρύζι

Σήμερα είπα σε δύο γνωστούς μου να πάμε στην αντιρατσιστική συναυλία που θα γίνει στο Σύνταγμα. Μου έδωσαν την ίδια απάντηση χωρίς να το ξέρουν ή να είναι συνεννοημένοι από πριν: "Αν γίνει συναυλία υπερ του ρατσισμού θα πάω γιατί εγώ είμαι ρατσιστής..."

Δάχτυλο

Σήμερα ο πελάτης των δύο παρά δέκα δεν ήρθε. Και να ερχόταν δεν θα με έβρισκε εκεί. Έιχα πάει για την τελευταία μισή ώρα στο  μανάβικο. Εξυπηρετούσα μέχρι τελευταία στιγμή αλλά δεν το μετράω. Πέρασε γρήγορα η μέρα από μια στιγμή και μετά. Έλειπε ο υποδιευθυντής όμως για να του πω χρόνια πολλά για σήμερα. Δεν πειράζει όμως, η γιορτή κρατάει σαράντα μέρες. Έχω καλή διάθεση, παρότι χτύπησα το δάκτυλό μου. Καλά ελάχιστα ήταν...

Φοβερό

Σήμερα ο πελάτης  των δύο παρά δέκα δεν ήρθε καθόλου. Γενικά δεν είχε πολύ δουλειά. Η πρωινή μπόρα μάλλον ήταν η αιτία. Δεν προσπαθώ να δικαιολογήσω τα αδικαιολόγητα. Ξέρω πως υπάρχουν πολλοί λόγοι που δεν έχουμε δουλειά. Αύριο έχω ρεπό και θα ξεκουραστώ από την μη κούραση που έχω. Φοβερό.

Πάρε πχ

Ο πελάτης των δύο παρά δέκα ήθελε τρεις τσιπούρες και δύο φέτες σολομού. Φυσικά από τότε που άρχισα να λέω για τον πελάτη των δύο παρά δέκα άρχισε να δουλεύει ο νόμος του μέρφι. Έρχεται ο πελάτης των δύο παρά δύο... 

Σήμερα λοιπόν έχω να πω πως υπάρχουν πελάτες και άνθρωποι. Το έχω ξαναπεί νομίζω. Ο πρώτος λοιπόν ήρθε να πάρει ψάρια. Με είδε που μιλούσα με έναν συνάδελφο. Τι λέγαμε; Βλακείες! Παρόλα αυτά ο άνθρωπος έφυγε και ξαναγύρισε. Δηλαδή εγώ δεν το πρόσεξα αλλά μου το είπε την δεύτερη φορά που ήρθε. Μάλιστα και την δεύτερη φορά άργησα να πάω να τον εξυπηρετήσω (ναι είμαι απαίσιος υπάλληλος ευχαριστώ) γιατί ήμουν στο ψυγείο και έφερνα ψάρια. Οι περισσότεροι πελάτες μάλλον θα γκρίνιαζαν. Αλλά ο συγκεκριμένος είπαμε είναι άνθρωπος: 

- Συγνώμη που περιμένατε

- Δεν πειράζει , είδες...και πριν μιλούσες και δεν σε διέκοψα. Επειδή είσαι υπάλληλος δεν σημαίνει πως είσαι και υπηρέτης μου. Πρέπει να υπάρχει συγκαταβατικότητα...

 Πάρτε παράδειγμα οι γκρινιάρηδες! (κι εγω είμαι γκρινιάρης)

Ήρθε μια γιαγιά να πάρει τσιπούρες τις φάνηκαν ακριβές. Λογικό και το καταλαβαίνω απόλυτα. Την ρώτησα πόσο χρόνων είναι και της είπα για ένα πρόγραμμα που έχει η εταιρεία για κάποιες κοινωνικές ομάδες , οι άνω των 65 είναι μια από αυτές , και πως μπορεί να έχει επιπλέον έκπτωση σε ορισμένα προϊόντα. Δεν μπορώ ακριβώς να σας περιγράψω πόσο πολύ με ευχαρίστησε. Μου είπε τόσο καλά λόγια που πρέπει να έφτασε το κεφάλι μου μέχρι τον δεύτερο όροφο. Για να με κάνει να χαρώ ακόμα περισσότερο ενώ είχε φύγει , γύρισε και αγόρασε τελικά τα ψάρια. Δεν με άφησε ούτε να τις τα καθαρίσω. Αν κάνεις κάτι καλό θα γυρίσει πίσω σε σένα μου είπε τελικά.

τζερόνιμο;

Στάθηκε στο χείλος του γκρεμού. Κοίταξε από κάτω το κενό. Δεν τον φόβισε. Μάλλον το είχε βαρεθεί. Κανένα δέος δεν του προκαλούσε πια. Καμία πρόκληση δεν θεωρούσε πως εμφανιζόταν μπροστά του. Η αλήθεια είναι πως είχε καιρό να βρεθεί τόσο κοντά. Ένα βήμα τον χώριζε. Την επόμενη φορά ίσως καθίσει άκρη άκρη. Την μεθεπόμενη ίσως να κρεμαστεί με τα χέρια του. Αλλά προς το παρόν να πέσει αποκλείεται.

Με νούμερα

Ο πελάτης των δύο παρά δέκα πήρε τρεις κολιούς. Βέβαια ο πελάτης των δύο παρά τρία πήρε τέσσερις τσιπούρες. Και οι δύο ήθελαν να τους τα καθαρίσω. Πως να σχολάσω ακριβώς στις δύο μετά μου λες; Τις τελευταίες μέρες όταν με ρωτάνε οι πελάτες πως είμαι δεν τους λέω απλά καλά. Είμαι πολύ καλά! Κι αν δεν είμαι δεν πρόκειται να κάνω την χάρη σε κανέναν να αφήσω να φανεί. Ευτυχώς όμως όλα είναι καλά. Θα είναι και πιο μετά καλά και ακόμα καλύτερα!

R

Είμαι σε ένα σούπερ μάρκετ. Παίρνω κάποια πράγματα. Δεν θυμάμαι τι. Ανοίγω το πορτοφόλι μου να πληρώσω τα 60 ευρώ του λογαριασμού.Δίνω δυο εικοσάρικα και τέσσερα τάληρα. Όταν μου τα είχαν δώσει εμένα αυτά τα χρήματα επειδή μου φάνηκαν λίγο πλαστά έκανα το τεστ. Διαπίστωσα πως είναι αυθεντικά αφού είχαν τα ανάγλυφα. Η ταμίας λοιπόν μου είπε πως είναι πλαστά και κάνω λάθος. Της είπα πως κι εγώ στην αρχή έτσι τα πέρασα αλλά αν ελέγξει θα το διαπιστώσει πως δεν είναι. Δεν τα έλεγξε. Κάλεσε τον υπεύθυνο. Με έκαναν ρεζίλι. Δεν είχα άλλα χρήματα πάνω μου να πληρώσω. Τελικά με τα χίλια ζόρια και αφού είπα την ιστορία με τα χρήματα πως τα έχω ελέγξει τόσες φορές το δέχτηκαν. Σημείωσαν το όνομά μου για να με έχουν στο νου τους για μελλοντικές αγορές μήπως πάλι προσπαθήσω να πληρώσω με πλαστά χρήματα. Αλλά και πάλι δεν είχαν ελέγξει τα χρήματα που έδωσα. Λέω στην ταμία πως με πείραξε που έγινε ολόκληρο θέμα για πέντε ευρώ. Θα μπορούσα να αφήσω δύο τρία πράγματα αν επέμενε τόσο πολύ πια. Φεύγοντας την είδα να ελέγχει τελικά το χαρτονόμισμα και να μονολογεί: "δεν είναι πλαστό...". Στο όνειρο θυμάμαι μια φράση χαρακτηριστικά που της είπα: "με πείραξε πιο πολύ που δεν  με πίστεψες".

Η αγαπημένη του κούραση

Τελείωνε την προπόνηση και κατάκοπος πήγαινε στα αποδυτήρια. Πριν από λίγα λεπτά 140 σφιγμοί, τρέξιμο, μονομαχίες , κεφαλιές , σουτ , γκολ ,πανηγυρισμοί , πειράγματα , τσακωμοί. Τώρα ηρεμία. Έβγαζε τα ρούχα του έπαιρνε το αφρόλουτρο και την πετσέτα του. Μια πράσσινη με το ΕΣ πάνω. Δεν τον ένοιαζε. Ήταν αρκετά μεγάλη και ανθεκτική. Περπατούσε τουρτουρίζοντας στον κρύο διάδρομο που οδηγούσε στα ντουζ. Άνοιγε το ζεστό και περίμενε. Όταν επιτέλους άρχιζε να τρέχει ζεστό νερό έβαζε το κεφάλι του από κάτω. Πρώτα τα μαλλιά. Μήπως προλάβουν και στεγνώσουν λιγάκι. Το νερό τον χαλάρωνε και τον ξεκούραζε. Δεν το έκλεινε καθόλου. Αν το έκανε σίγουρα θα ξεπάγιαζε. Απολάμβανε όσο λίγα πράγματα το καυτό νερό πάνω στο κορμί του. Όταν τελείωνε τύλιγε την πετσέτα γύρω του. Ο φίλος του του έκανε πλάκα: "καλά ρε μαλάκα....τα μαλλιά σου έχουν φτάσει στους ώμους σου και έχεις ακόμα την πετσέτα του στρατού;". Πάντα η ίδια ερώτηση και πάντα η ίδια απάντηση: " αν δεν βγάλει τα λεφτά της φίλε δεν την πετάω". Αστείο. Την πετσέτα στον στρατό στην δίνουν δωρεάν. Πως θα βγάλει τα λεφτά της άρα; Σκούπιζε καλά καλά το σώμα και μαλλιά του. Ακόμα μια μέρα έφτανε σιγά σιγά στο τέλος της. Καθόταν στο λεωφορείο με μια αίσθηση ολοκλήρωσης. Η κουράση από την προπόνηση. Η αγαπημένη του κούραση...

ΘΕΝ

Ο πελάτης των δύο παρά δέκα μεταφέρει την ώρα που θα σε επισκεφτεί ανάλογα με την ώρα που είναι να φύγεις από την δουλειά. Χθες που έφυγα άρον άρον για να πάω στον γιατρό να δει το μάτι μου ο πελάτης των δύο παρά δέκα ήρθε δέκα και εικοσιπέντε! Είναι αδίστακτος. Έρχεται πάντα αφού έχω πλύνει χέρια και αφού έχω πετάξει τα γάντια και την ποδιά μου (μιας χρήσεως). Το μάτι μου είναι λίγο καλύτερα αλλά η ταλαιπωρία παραμένει σχεδόν η ίδια. Το ξημέρωμα που πήγαινα στην δουλειά αναρωτήθηκα αν το "θεν" στην λέξη φράση "ιατρικό ανακοινωθέν" είναι το ίδιο "θεν" που υπάρχει στην λέξη "ανέκαθεν".

Πάλι το δεξί

Πόσο επικίνδυνο είναι το λούσιμο; Για την δική μου περίπτωση πολύ. Λίγο σαΜΠουάν στο μάτι και αυτό ήταν. Μάλλον το έξησα μάλλον κάτι του έκανα. ΜΠΟΥΜ! Μετά από οκτώ μέρες ένα κατακόκκινο μάτι. Πάλι το δεξί. Σταγόνες , δάκρυα και αλοιφή. Πότε θα νιώσω καλύτερα; Θα περάσουν μέρες μάλλον για να συμβεί, αν και το μάτι αντιδρά καλά στην φαρμακευτική αγωγή. Αλλά όταν το κλείνω με "κοβει". Μην πω για το δυνατό φως αλλά και για την οθόνη του υπολογιστή. Καταλαβαίνετε πόσο δύσκολο είναι να σας γραψω... ε καλά δεν είναι και τόσο δύσκολο αλλά μου αρέσει να γκρινιάζω. Εγώ κατηγορώ την αναφορά στην πτυχιακή, είμαι αλλεργικός σε αυτό. Περαστικά μου

Κρυστάλλια Κοντούλες Williams *

Χθες στην δουλειά ο προϊστάμενος με ενημέρωσε για μια προσφορά που θα έχουμε μέσα στον επόμενο μήνα. Δεν σας λέω πότε, να έρχεστε να ψωνίζετε κάθε μέρα μέχρι να την πετύχετε! Μου είπε την πόσοτητα που περιμένουμε για την προσφορά και πόσο έχει βάλει κάποιο κατάστημα της ίδιας εταιρείας αλλά το άμεσο ανταγωνιστικό σε εμάς. Δεν το σκέφτηκα καθόλου στην δουλειά για να είμαι ειλικρινής. Αλλά από ότι φαίνεται με απασχόλησε περισσότερο από όσο νόμιζα. Στον μεσημεριανό μου ύπνο είδα το εξής όνειρο: να είμαι στην δουλειά και να έρχεται ο υποτιθέμενος προϊστάμενος του ανταγωνιστικού καταστήματος και να με ρωτάει πως πάει η κίνηση , τι αγοράζει ο κόσμος , γιατί λείπουν μερικά είδη κλπ. Ήθελε να με ψαρέψει ; να με εκφοβίσει; ποιος ξέρει. Πάντως μόνο από την παρουσία του το κατάφερε. Ήταν επιβλητικός.
Θα τα πούμε όταν έχει την προσφορά! Θα του πω εγώ πόσες τσιπούρες πιάνει ο σάκος!
*ποικιλιές αχλαδιών

Ο πελάτης των δύο παρά δέκα

Το ρολόι δείχνει 13:50. Έχω πλύνει τα χέρια μου. Έχω βγάλει την ποδιά μου. Περιμένω απλά την ώρα να περάσει για να φύγω. Όταν μέσα σε πέντε ώρες έχω εξυπηρετήσει δέκα πελάτες πόσο πιθανό είναι μέσα σε δέκα λεπτά να έρθει κάποιος και να ζητήσει ψάρι; Κι όμως εκείνη την ώρα σχεδόν κάθε μέρα έρχεται ένας πελάτης. Διαφορετικός κάθε φορά. Τον έχω ονομάσει ο πελάτης των δύο παρά δέκα. Σήμερα λοιπόν ο πελάτης των δύο παρά δέκα ήρθε στις δύο παρά δύο και ήθελε έξι τσιπούρες καθαρισμένες. Μέχρι να καθαρίσω τις τσιπούρες ήρθε και ο πελάτης των δύο και δύο. Δεν υπάρχει τέτοια κατηγορία γιατί συνήθως δεν κάθομαι παραπάνω ούτε λεπτό. Άξιζε όμως που κάθισα αυτά τα πέντε λεπτά παραπάνω. Είχα καιρό να γράψω για τους πελάτες γιατί όπως διάβασατε και πιο πάνω εξυπηρετώ καμιά δεκαριά ανθρώπους όλους κι όλους. Εκτός από το Σάββατα. Η δουλειά έχει πέσει πολύ και το κατάστημα την περισσότερη ώρα μοιάζει άδειο.(παρένθεση)

Αυτό μας μένει;

Οι γιορτές έφταναν στο τέλος τους και επανέφερε το σπίτι την προ γιορτών κατάσταση. Δεν είχε να μαζέψει και πολλά άλλωστε. Ξεστόλιζε το ιδιόμορθο χριστουγεννιάτικο δέντρο του. Δεν έβαζε συνηθισμένα στολίδια. Στην θέση που κανονικά μπαίνουν οι μπάλες εκείνος κρέμαγε φωτογραφίες. Αναμνήσεις από αγαπημένες του στιγμές. Τα παιδικά του χρόνια , ανέμελα. Εκδρομές με το σχολείο. Γενέθλια , γιορτές. Εκείνος να παίζει με το χιόνι Οι γονείς του να μοιράζουν τα δώρα την πρωτοχρονιά. Τα αδέρφια του να παίζουν μπάσκετ. Έβλεπε τις φωτογραφίες και ξαναζούσε τις στιγμές. Το δέντρο στο πατάρι , οι φωτογραφίες στα άλμπουμ και εκείνος πίσω στην καθημερινότητα. Τις γιορτές τις χαίρονται περισσότερο τα παιδιά, μονολόγησε για ακόμα μια φορά. Για εμάς τι μένει να χαρούμε... αναρωτήθηκε. Ξάπλωσε , πήρε το βίβλιο από το κομοδίνο του και άρχισε να διαβάζει. Τον πήρε ο ύπνος με το βιβλίο στα χέρια...

Το δάσος

Κάθε χρονό τέτοια μέρα εκμεταλλευόταν τις προσφορές. Τα Χριστουγεννιάτικα δέντρα σχεδόν τα χάριζαν. Εμπλούτιζε λοιπόν την συλλογή του. Γύριζε στο σπίτι του. Αν κάποιος μπορούσε να δει από την πόρτα του καθώς έμπαινε μέσα θα έβλεπε ένα παράξενο θέαμα. Είχε μετατρέψει το εσωτερικό του σπιτιού του σε ένα καταπληκτικό πλαστικό ελατοδάσος. Τα δωμάτια ήταν σχεδόν γεμάτα με χριστουγεννιάτικα δέντρα. Δεν ήταν στολισμένα όμως. Οι τοίχοι  και το ταβάνι του σπιτιού ήταν ζωγραφισμένοι. Παραστάσεις από δάσος οι τοίχοι και ένας καταγάλανος ουρανός το ταβάνι. Ξύλινα σπίτια, ζωάκια να περιπλανούνται , λίμνες , ρυάκι , λόφοι. Έμπαινε κάθε φορά στο προσωπικό του δάσος. Σκέφτοταν πως ήταν ένας μικρός νάνος από κάποιο παραμύθι. Χαμογελούσε και έκλεινε την πόρτα πίσω του...

Καλημέρα Αποστόλη

'Ηταν να βγούμε την Πέμπτη με την Μαρία. Έβρεχε πολύ όμως και τελικά εγώ δεν πήγα. Το επόμενο βράδυ είδα ένα πολύ περίεργο όνειρο. Κάτι για ένα έθιμο από ένα χωριό. Μου φάνηκε πολύ μακάβριο και στενάχωρο. Έκλαψα πολύ. Ξύπνησα και έκλαιγα. Χθες το βράδυ βράδυ όμως είδα ένα πολύ όμορφο όνειρο. Είμασταν σε μια καφετέρια κοντά στο πανεπιστήμιο. Εσύ , εγώ, ο Γιάννης και ο Βασίλης. Φορούσα το κίτρινο μπουφάν. Ζήτησες να το φορέσεις κι εσύ. Στο έδωσα. Για ένα περίεργο λόγο σου έκανε. Να φασταστείς σε εμένα λένε πως είναι μικρό! Σε πλησίασα και σου είπα στο αυτί να σου πω κάτι. Σηκώθηκες και ήρθες μαζί μου. Πήγαμε κάπου οι δυο μας. Σε πήρα αγκαλιά και σου είπα πως μου λείπεις. Δεν έχει σημασία τι έγινε στο υπόλοιπο όνειρο. Ξύπνησα με πολύ όμορφο συναίσθημα που σε είδα αδερφέ μου. Σε ευχαριστώ που ήρθες να μου πεις γεια.  Θα πάρω τον Δημήτρη μήπως και έρθουμε να σε δούμε καμιά μέρα. Εσύ μας βλέπεις κάθε μέρα άλλωστε...

Τα χάλια μου*

Χθες βάλαμε τα χαλιά μας. Μου αρέσει όταν τα βάζουμε. Προτιμώ όταν δεν βοηθάω βέβαια αλλά τι να κάνουμε; Θυμίζει πιο πολύ χειμώνα. Το σπίτι γίνεται πιο ζεστό. Με την έννοια του φιλόξενου. Αυτό που βάζουμε στο σαλόνι ειδικά θυμίζει χριστούγεννα πολύ, μπορεί να φταίνε και τα χρώματά του. Το σαλόνι μας στολισμένο είναι μια πολύ χριστουγεννιάτικη εικόνα. Πολύ όμως. Είναι ένα άλλο  που μου θυμίζει πολύ τα παιδικά μου χρόνια. Ίσως γιατί παλιά έμπαινε στο δωμάτιό μας.  Τώρα για χρώμα θα σας γελάσω , αλλά έχει σχέδιο με μικρά τετράγωνα. Με θυμάμαι ξαπλωμένο στο χαλί να βλέπω τηλεόραση. Στην θέση του φέτος βάλαμε ένα άλλο μπλε. Τι μπλε ακριβώς πάλι θα σας γελάσω. Αλλά δεν με τραβάει να ξαπλώσω. Δεν φταίει αν μεγάλωσα ή οχι. Δεν το νιώθω τοσό οικείο. Πολλές φορές όταν δεν γίνεται κάτι όπως το θέλω νιώθω σαν να μην έγινε καθόλου. Όταν δεν περνάω το ρεπό ή το Σάββατο μου για παράδειγμα. Έχω καιρό να πάρω ρεπό....

"Σαλονικιός"

Η πρώτη μας γνωριμία ήταν ένα Δεκέμβρη. Στο υπόγειο στης σχολής , εκεί που λειτουργεί η βιβλιοθήκη , λίγες μέρες πριν κλείσει για τις διακοπές των Χριστουγέννων. Ο φίλος μου διάβασε τον τίτλο και με παρότρυνε να σε διαβάσω. Όχι το πιο ευχάριστο ανάγνωσμα για τα Χριστούγεννα. Μου άρεσες. Ακολούθησα τα συγγραφικά σου βήματα. Νομίζω πως το πρώτο σου είναι από τα βιβλία που έχω διαβάσει περισσότερες φορές. Θα σε ξαναδιαβάσω. Τόσο έντονο συναίσθημα για ζωή, για έρωτα, για δημιουργία, για επικοινωνία με την φύση και με τους ανθρώπους σπάνια βρίσκεις. Ελπίζω να σου μοιάσω λιγάκι στον τρόπο που έζησες αλλά και στο τρόπο που έγραφες.

Βοήθεια;

Πιο παλιά δεν το ζητούσαν. Μάλλον δεν το ζητούσαν τόσο συχνά. Δυστυχώς εκεί έχουμε φτάσει. Μου ζητάνε να τους βάλω κάποιο ψάρι και να τους το χρεώσω πιο φθηνά. Λες και είναι δικό μου το μαγαζί. "Έλα μωρέ με εμάς είσαι ή με τους πλούσιους;". Εμείς φοβόμαστε για την δουλειά μας. Αφορμή ψάχνουν να διώξουν άτομο. Λες να σου χαρίσω ουσιαστικά κάτι και να διακινδυνέψω να απολυθώ; Μακάρι να μπορούσα, αλλά δεν γίνεται. Ελπίζω σε καλύτερες μέρες.

Σαν το σχολείο

Κάτι τέτοια βράδια θυμόταν τον αντάρτη στον στρατό. "Να τρίβετε τα χέρια σας , τα πόδια σας και τον κορμό σας αφού μπείτε στον υπνόσακο για να κρατιέστε ζεστοί" , θύμιζε κάθε βράδυ ο επιλοχίας . Και συνέχιζε: "Ακούς μικρέ; Κανείς δεν είπε να τρίβεις το πουλί σου!". Τον έκανε ρεζίλι τον κακόμοιρο. Τον είχε πιάσει το πρώτο βράδυ να τον παίζει και από τότε σε κάθε βραδυνή αναφορά του το χτυπούσε. Θυμάμαι είχαμε ξυπνήσει από τις φωνές του εκείνο το βράδυ. "Τι σκατά είδες και σου ήρθε η όρεξη; τα δέντρα ; την λάσπη; το χιόνι; τον σύσκηνό σου; Τι που να με πάρει ο διάολος;"
Καλά ήταν τότε. Μας τάιζαν. Μας έντυναν,σχεδόν. Μας φώναζαν λίγο παραπάνω βέβαια αλλά ουσιαστικά από ευθύνες τίποτα. Τώρα ενοίκια , κοινόχρηστα , λογαριασμοί , διορίες. Αναρωτιόταν μήπως βιάστηκε να φύγει από το πατρικό του. Εκεί δεν θα κρύωνε τουλάχιστον. Η πολυκατοικία που έμενε είχε πάρει απόφαση να μην βάλουν πετρέλαιο. Έκανε λοιπόν την τακτική που είχε μάθει στον στρατό. Ναι κοιμόταν σε υπνόσακο για να ζεσταίνεται περισσότερο. Ναι φορούσε πολλά και λεπτά ρούχα. Για το τι έτρωγε καλύτερα να μην το κουβεντιάσουμε. Όλο και περισσότερο του περνούσε η ιδέα να επέστρεφε σπίτι του. Αλλά να τα παρατούσε έτσι εύκολα; Να έχανε την ελευθερία του; Οι σκέψεις τον έκαναν να ξεχάσει για λίγο το κρύο. Μπορεί να πέτυχαν και οι τακτικές του στρατού, ποιος ξέρει; 
Το επόμενο πρωί ξύπνησε από το κρύο. Πάλι. Τουρτουρίζοντας έβαλε τα ρούχα του και πήγε στην δουλειά του. Μια ακόμα βαρετή μέρα ξεκινά...